Biliriz ki çocuklar sevgiyle (ve uykuyla!) büyür. Çocuklarımıza sevgi verirken, ilgi göstermenin en önemli yolu oyuna da zaman ayırmaya çalışırız. Ancak tıpkı sevgi gibi oyun zamanı da hiç bir çocuğa yetmez. Tıpkı sevgi gibi, oyun da paylaşıldıkça büyür.

Çocukların tek işi olan oyun hem eğlendirici, hem geliştiricidir. Oyun, çocukların becerilerinin gelişmesine, yaşamı kavramasına, paylaşımcı olmayı öğrenmesine ortam sağlar. Okul öncesi çocuklarda sosyalleşme oyunla başlar. Çocuklar yaşıtlarıyla veya büyüklerle (aile, bakan kişi, öğretmen, akraba) oynarken, kendilerini, çevrelerini, sosyal ilişkileri kısacası hayatı keşfederler. Oyun, konuşma ve dil gelişimi için de en önemli yöntemdir.

Oyun, çocuk kültürünün önemli bir alanı, oyuncak ise en önemli aracıdır. Çocuk, doğumdan yetişkinliğe nesneleri, sesleri, hareketleri, kendi fiziksel özelliklerine uygun büyüklükte olan objelerle ve büyüklerin dünyasına ait objeleri ise, minyatürleri ile algılayıp, kurgulayarak, tanıma ve öğrenmeye çalışır.

Çocukların kendi yaş gurubuna uygun (1,5-2 yaş gurubu için vurmalı, 1,5-3 yaş gurubu için itilen-çekilen oyuncaklar gibi) oyuncakla, doğru malzeme (kas gücü ile orantılı ağırlıkta, ahşap, plastik veya madeni) ile üretilmiş, kendi kültürüne yabancı olmayan nesne ve malzeme (günlük yaşamda çevresinde kullanılan araç-gereç v.s) ile oynamaları somut bilgi açısından önem taşır. Geleneksel oyuncakların önemi ise, aile bireyleri ile oynanabilir olması açısından kuşaklar arası paylaşımı, yaşıtları ile oynanabilmesi açısından ise arkadaşlık duygu ve paylaşımının yaşanılmasına olanak sağlamalarıdır.

Bir çocuk için sevgi ve huzur dolu bir aile ortamı ne kadar önemli ise, çocukla birlikte yaşa uygun oyunlar oynamak, kitap okumak ve konuşmak da o derece önemlidir.

Bu yüzden diyoruz ki :
Bir çocuğa verilebilecek en iyi hediye, birlikte oyun oynamaya ayrılacak zamandır.

Kaynak: Leonardini Oyuncak- Cemile TANKUT